Embedded Files
Over een kleine drie weken is het zover. Dan stap ik in het vliegtuig naar de Filipijnen om daar de Muskathlon te lopen voor International Justice Mission (IJM). Een reis waar ik inmiddels bijna een jaar naartoe werk. En terwijl het vertrek steeds dichterbij komt, merk ik dat ik af en toe zelf nog nauwelijks kan bevatten wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd.
Want wat is er ontzettend veel gebeurd!
Het begon met een doel: in beweging komen voor kinderen die slachtoffer zijn van seksuele uitbuiting op de Filipijnen. En wat volgde, had ik werkelijk nooit kunnen bedenken.
Een oliebollenactie, een benefietavond met de Joy Worshipband, een eigen PRST-biertje met de toepasselijke naam De Rode Loper, bedrijven die mijn trainingsshirt wilden sponsoren, een bierproeverij, flessenacties en zelfs een radio-interview bij Groot Nieuws Radio.
En daarnaast al die mensen die een bijdrage hebben gedaan. Soms van mensen van wie ik het hoopte, maar minstens zo vaak uit volstrekt onverwachte hoek. Mensen die spontaan besloten mee te doen, iets organiseerden, een bedrag overmaakten of op een andere manier hun betrokkenheid lieten zien.
En dat alles heeft inmiddels geleid tot een bedrag van meer dan € 36.000!
Zesendertigduizend euro. Ik moet het soms zelf nog een keer lezen. Wat een ongelooflijk bedrag. Toen ik hieraan begon, had ik nooit durven dromen dat we samen zoveel geld zouden ophalen voor het werk van IJM. Ik ben er oprecht door overweldigd.
En dan is er nog die andere uitdaging: het hardlopen.
Wie mij een beetje kent, weet dat hardlopen niet bepaald mijn grote liefde was. Sterker nog, voordat ik aan dit avontuur begon, had ik nog nooit meer dan vijf kilometer achter elkaar hardgelopen. En eerlijk gezegd vond ik dat al behoorlijk wat.
Maar na heel wat uren trainen, kilometers maken, soms flink afzien én een bijzondere, spontane ontmoeting met Remy, mijn hardloopcoach van RunDistrict, die me hielp om steeds verder te komen, gebeurde er twee weken geleden iets wat ik een jaar geleden onmogelijk had geacht: ik liep voor het eerst 21,1 kilometer. Een halve marathon!
Ook daarin ben ik verrast door wat er mogelijk blijkt te zijn als je ergens voor gaat. En misschien nog wel meer door de mensen die onderweg op je pad komen en je verder helpen.
En nu? Nu komt het ineens heel dichtbij.
Ben ik er klaar voor? Sportief gezien durf ik inmiddels voorzichtig ja te zeggen. Maar kun je je eigenlijk wel voorbereiden op een reis als deze?
Afgelopen week werd ik gewezen op de Engelstalige podcast Finding Ruby van IJM. Een zesdelige serie waarin het verhaal wordt verteld van Ruby, een meisje dat als tiener met een valse belofte van werk werd gelokt en vervolgens slachtoffer werd van online seksuele uitbuiting. De podcast neemt je mee in haar verhaal: van de verschrikkelijke omstandigheden waarin ze terechtkwam tot haar bevrijding, de rechtszaak tegen de daders en haar weg naar herstel.
Nog niet eerder heb ik de problematiek op deze manier tot mij horen komen. Het is ontzettend aangrijpend om te horen wat een kind wordt aangedaan. Hoe iemand die juist beschermd zou moeten worden, zo verschrikkelijk kan worden uitgebuit.
Maar wat mij minstens zo raakte, is dat het verhaal daar niet eindigt.
Want Finding Ruby is ook een verhaal van hoop. Van mensen die niet wegkijken, maar in actie komen. Van medewerkers van IJM en lokale partners die zich iedere dag inzetten om kinderen te beschermen, daders ter verantwoording te roepen en slachtoffers te helpen hun leven weer op te bouwen. En van Ruby zelf, die zich inmiddels inzet voor andere slachtoffers.
Mocht je de tijd hebben, dan kan ik je deze podcast echt aanraden. Het is geen gemakkelijk verhaal om naar te luisteren, maar het laat op een bijzonder indringende manier zien hoe groot het onrecht is én hoeveel verschil het werk van IJM kan maken.
En juist dat maakt deze reis voor mij zo dubbel.
Kijk ik ernaar uit om naar de Filipijnen te gaan? Ja. En nee.
Nee, ik kijk er niet naar uit om de verschrikkelijke werkelijkheid van seksuele uitbuiting van kinderen van dichtbij onder ogen te komen. Ik merk dat ik daar echt tegenop zie. Het is een werkelijkheid waarvan je eigenlijk zou willen dat die niet bestond.
Maar tegelijkertijd is dit precies waarom ik bijna een jaar geleden besloot om in beweging te komen. Waarom ik al die kilometers heb gelopen, acties heb georganiseerd en zoveel mensen bij dit verhaal heb betrokken.
Omdat wegkijken geen optie is. Omdat deze kinderen gezien moeten worden. En omdat er gelukkig mensen en organisaties zijn die daadwerkelijk iets aan dit onrecht doen.
En daarom kijk ik er ook naar uit om straks op de Filipijnen te zijn. Om het werk van IJM van dichtbij te zien, de mensen achter de verhalen te ontmoeten en uiteindelijk die 21,1 kilometer te lopen. Niet zomaar voor een sportieve prestatie, maar voor iets wat zoveel groter is dan dat.
En dat kan ik alleen maar doen dankzij jullie.
Dank jullie wel. Voor iedere donatie, iedere aanmoediging, iedere actie, ieder gesprek en iedere vorm van betrokkenheid. Jullie hebben dit mogelijk gemaakt. En ik hoop dat jullie beseffen hoeveel dat betekent.
De komende weken ga ik mijn tas inpakken. Mijn hardloopschoenen mogen uiteraard niet ontbreken. En dan begint het avontuur waar ik zo lang naartoe heb gewerkt.
Ik zal jullie binnenkort nog een mail sturen over hoe jullie de reis en de Muskathlon op de Filipijnen kunnen volgen.
En mocht je nog willen bijdragen: doneren kan nog steeds! Iedere euro helpt IJM om kinderen te beschermen tegen seksuele uitbuiting, slachtoffers te bevrijden en te werken aan een toekomst waarin kinderen veilig kunnen opgroeien.
Doneren kan via mijn deelnemerspagina en via www.arcorentvoorrecht.nl.
Nogmaals, uit de grond van mijn hart: ontzettend bedankt!
Page updated
Google Sites
Report abuse